قطعه۱:

من و تو روبروی هم

 روی سجاده های یاسمان

برای بودن باهم دعا می خواندیم 

وازه ها چو  زیبائی برف برما فرود می امد 

و تصویر خدا

در چشمهای تو افتاده بود....!

قطعه ۲:

زمین بیمار است

زمین بیمار است

ساعت بیمار

و هزاره سوم و من و تو و ما

و چند نقطه ...و چند سیگار ...

* 

(او پرومته نیست )*

(او سیب دارد

او سیبش کرم زده است)*

من چندمین سالگردم است

چندمین سوپرانوی مسخ شده درد

بی چتر و باران

و چند نقطه ...

                          و چند سیگار...

زمین بیمار است !

 اصلا زمین بیمار نیست

نه!

 در جنبش سلولی چشمهامان

 رعد و برق می زند

باران نمی بارد

و ماهی..

 خاکستری می شود که در عطش زیبائی

      می میرد...

من چندمین سالگردم است؟!

*

اصلا جیبهایم را بگرد

 به خدا برنمی خورد اگر

ته جیبم سوراخ باشد...

یا ته جیبم استخوان قابیل...

به خدا برنمی خورد !

خدا که نمی داند

عکس کودکیم را دزدیده ام

یک روز-دور از چشم همه-

و در جیبهایش گندم ریخته ام

تا بزرگ شود و نان را

               بدون چتر بخورد

به خدا برنمی خورد  اگر

زمین بیمار باشد

اگر پرومته سوخته باشد

اگر سیب کرم زده باشد

نه! به خدا برنمی خورد

*

لیوذای عزیز!

سینه ات را بیرون بتکان

وچترت را بیرون بتکان

و مویت را از داس بیاویز

تا در دموکراسی تمام فلسفه های ناتمام

بی تاریخ روز و ماه سال

موسیقی لزج عبوس را تکرار کنیم

ویک فنجان چای و بیبسکویت بخوریم ...

*

زمین بیمار است

ساعت بیمار ...

و من و تو و ما ...

و چند نقطه ...

                    و چند سیگار...

من چندمین سالگردم است...!  

دو بند بالا رااز دوستان شاعرم به این قطعه اضافه کرده ام

دوستان عزیزی که خودشان شاعری چیره دست بوده و  نبضشان به خاطر از بین رفتن ادبیان معاصر و  کنار نهادن ادبیات گذشته ایران  به شدت می تپد و دریغ از فریاد رسی....

بند اول:

از بهروز اسماعیل زاده

بند دوم و سوم :

روح الله اسکندری پور

نوشته شده در یکشنبه 22 آبان 1384 ساعت 12:11 ب.ظ توسط اسماعیل لطفی | مطالب مرتبط ,

[ ) ( ) ] [  ] [ 5 ]